Behandeling van spataderen met folkremedies

Patiënten proberen vaak thuis spataderen te behandelen met folkremedies - op basis van plantenextracten worden zelfs preparaten gemaakt voor uitwendig gebruik en orale toediening, waarvan er vele zijn gepositioneerd als een middel om aderziekten volledig kwijt te raken. Ze worden op grote schaal geadverteerd en verkocht zonder doktersrecept. Maar helaas is een dergelijke houding ten opzichte van volksmethoden in het geval van spataderen niet helemaal correct.

Flebologen beschouwen volksmethoden niet als de belangrijkste manier om spataderen van de onderste ledematen te behandelen - traditionele geneeskunde kan effectief zijn bij complexe therapie en kan alleen de symptomen verminderen.

Waarom geneest kruidengeneeskunde geen spataderen?

Het gebruik van verschillende plantaardige producten kan de patiënt niet van spataderen verlichten, zelfs niet in de beginfase van de ziekte. Dit kan ook niet worden bereikt door medicamenteuze therapie en andere conservatieve methoden die worden aanbevolen door de officiële geneeskunde.

Veranderingen in de wanden van de aderen met spataderen zijn onomkeerbaar. En geen enkel middel van natuurlijke of farmaceutische oorsprong is in staat om deze karakteristieke aandoeningen te elimineren, of op zijn minst betrouwbaar hun progressie te stoppen. Momenteel zijn er geen medicijnen die leiden tot regressie van flebosclerose en herstel van de normale structuur van de vaatwand.

In veel gevallen hebben patiënten een erfelijke aanleg voor spataderen van de onderste ledematen.

Factoren voor de ontwikkeling van spataderen:

  • Genetisch bepaalde "zwakte" van de veneuze wanden, die in feite alleen een normaal niveau van intravasculaire druk kan weerstaan zonder gevolgen.
  • Er is nog steeds een klein aantal intraveneuze kleppen in de baarmoeder, wat een familie- of zelfs raskenmerk kan zijn.

Dit alles kan natuurlijk niet worden geëlimineerd met behulp van fytopreparaties of andere niet-chirurgische technieken. Daarom is het niet nodig om te praten over het genezen van spataderen met behulp van conservatieve therapie, ongeacht wat advertenties en publicaties beloven.

Verbetering van de toestand tegen de achtergrond van het nemen van medicijnen of kruidengeneesmiddelen geeft alleen compensatie voor de bestaande veneuze insufficiëntie. De lengte van deze remissieperiode hangt van veel factoren af. En de voortzetting van de kruidengeneeskunde garandeert geen lage kans op herhaling van symptomen en het voorkomen van complicaties.

Niettemin kunnen kruidengeneesmiddelen nog steeds worden gebruikt bij de complexe behandeling van spataderen van de onderste ledematen. Bovendien vormden enkele medicinale extracten de basis van een aantal moderne medicijnen. Patiënten kunnen dus weigeren om zelfstandig afkooksels en infusies te bereiden voor orale toediening. Veel mensen geven de voorkeur aan gestandaardiseerde farmaceutische producten met een geverifieerde dosering, gemakkelijke toediening en voorspelbare werking.

Wat is het effect van kruidengeneeskunde en traditionele methoden?

Met spataderen worden kamille, paardenkastanje, geurige wijnruit, paardenstaart, medicinale paardenbloem, weide-lumbago (droomgras), vogelduizendknoop (duizendknoop) en een aantal andere planten het meest gebruikt voor therapeutische doeleinden.

Kamille helpt de symptomen van spataderen in de vroege stadia te verlichten - het vermindert het ontstekingsproces en de zichtbaarheid van de aangetaste aderen. Kamillethee, kompressen hebben een minimum aan contra-indicaties, ze kunnen worden aanbevolen door specialisten in complexe therapie.

Paardebloem - een volksremedie voor spataderen

Paardebloem is een populaire remedie tegen spataderen. Gedroogde wortels en stengels worden toegevoegd aan thee, evenals bij het nemen van een bad. Verlicht niet tot uitdrukking gebracht pijnsyndroom, maar heeft geen therapeutisch effect.

Het effect van folkremedies

Kruidengeneesmiddelen hebben een beperkt effect op de aangetaste aderen:

  • Flebotonische actie - het verhogen van de toon van de aderen. Maar vergeet niet dat bij spataderen de structuur van de aangetaste bloedvaten onomkeerbaar verandert. In hun wanden neemt niet alleen de hoeveelheid bindweefsel aanzienlijk toe (dit wordt flebosclerose genoemd), maar ook de structuur van de spierlaag wordt verstoord. Daarom zullen reeds vervormde aderen onvoldoende reageren op flebotone stoffen. Het is mogelijk om hun lumen voornamelijk te verkleinen met behulp van krachtige verbindingen - bijvoorbeeld moederkoren-alkaloïden. Maar de bijwerkingen van dergelijke kruidengeneesmiddelen zullen aanzienlijk zijn. Daarom worden flebotonische planten eerder gebruikt om de ernst van veneuze insufficiëntie te verminderen en voor profylactische doeleinden.
  • Afdichting van de ader, waardoor het proces van vervorming enigszins wordt geremd. Dit effect kan worden gebruikt in uitgebreide preventie bij mensen uit risicogroepen. Maar het zal nog steeds niet mogelijk zijn om op deze manier te stoppen en nog meer om de bestaande spataderen te keren.
  • Antitrombotische en desaggregerende werking, die het risico op trombose vermindert en een gunstig effect heeft op de microcirculatie. Maar dit effect kan alleen worden verwacht bij een voldoende lange inname van afkooksels en infusies. Bovendien zal bloedverdunning niet plaatselijk optreden in het gebied van spataderen, maar door het hele lichaam. Bij sommige patiënten kan dit leiden tot complicaties van andere ziekten.
  • Ontstekingsremmend en wondhelend effect, voornamelijk gemanifesteerd in de lokale kruidengeneeskunde van trofische ulcera en eczemateuze veneuze dermatitis. Maar zonder venostase (de belangrijkste oorzaak van deze complicaties) te elimineren, zal het niet mogelijk zijn om een stabiele normalisatie van de huidconditie te bereiken.

Zoals u kunt zien, zullen de symptomen van de ziekte slechts een tijdje afnemen en zullen de spataderen niet volledig verdwijnen.

Apitherapie voor spataderen

Apitherapie of "bijentherapie" is het gebruik van bijengif en verschillende bijenproducten voor medicinale doeleinden. Aanbevelingen over het gebruik van honing en propolis als kompressen voor trofische ulcera, de aanwezigheid van zichtbare spataderen komt vrij vaak voor. Sommigen nemen ook hun toevlucht tot sessies van apitoxinetherapie, waarbij ze opzettelijk op zoek zijn naar bijensteken in de projectie van de meest getroffen bloedvaten.

Honing voor de behandeling van spataderen

Honing, propolis in de vorm van kompressen worden gebruikt om zwelling en pijn te verlichten.

Apitherapie is een klassieke volksmethode voor de behandeling van spataderen van de benen, houd rekening met het verwachte effect en de mogelijkheid van optreden:

  • Verbetering van weefseltrofisme en hen te voorzien van vitamines en micro-elementen in honing. In werkelijkheid is er geen verbetering - de penetratie van de componenten door de huid is onbeduidend om te spreken van een significant therapeutisch effect. Bovendien kan de dichte honingmassa de poriën verstoppen en daardoor de conditie van de dermis verslechteren.
  • In aanwezigheid van een trofische zweer - het antimicrobiële effect van het opleggen van honingkompressen. Goed verteerbare koolhydraten van dit bijenteeltproduct kunnen een broedplaats worden voor opportunistische micro-organismen. Dit kan leiden tot precies het tegenovergestelde effect, vooral bij huiddysbiose die bestaat met spataderen en tegen de achtergrond van een afname van de lokale immuniteit.
  • Ontstekingsremmend effect van honingkompressen. Ja, honing kan de ernst van niet-specifieke ontstekingen verminderen. Maar in het geval van spataderen treden er belangrijke veranderingen op in de wand van het onderhuidse vat en worden biologisch actieve stoffen door de huid nog niet goed genoeg opgenomen. Honing is een zeer allergeen product, de ontwikkeling van lokale allergische reacties vergelijkbaar met ontsteking is niet uitgesloten - dit zal de conditie van de benen niet verbeteren.
  • Bestrijding van trombose (met apitoxinetherapie), wat wordt verklaard door de aanwezigheid van een hirudine-achtige stof in bijengif. In een poging om dit effect te gebruiken, planten apitherapeuten vaak stekende bijen op de door tromboflebitis aangetaste delen van de aderen. In sommige gevallen activeert dit zelfs trombolyse (klonterresorptie). Maar zo'n nogal agressief en niet volledig gecontroleerd effect kan trombo-embolie veroorzaken en de ernst van flebitis verhogen.
  • Verbetering van de microcirculatie onder invloed van peptiden die in het bijengif zitten. Deze biologisch actieve stoffen dragen inderdaad bij tot de expansie van haarvaten en de bloedtoevoer naar gebieden die ontstoken zijn na een bijensteek. De uitgevoerde bijensteeksessies kunnen mogelijk de conditie van de zachte weefsels van de benen die door spataderen zijn aangetast, verbeteren. Maar therapie met apitoxine gaat ook gepaard met ontstekingen en oedeem, wat bestaande aandoeningen verergert. De wonden gevormd na het verwijderen van de angel dienen als toegangspoort voor bacteriën - het risico op het ontwikkelen van erysipelas en andere zeer ongewenste infectieuze complicaties.
  • Herstel van veneuze wanden onder invloed van bijengif. De peptiden en andere stoffen die erin zitten, met herhaalde steken, veranderen alle weefsels in de zone van zich ontwikkelende ontsteking. De huid wordt dikker, het onderhuidse weefsel wordt grover, de wanden van de onderhuidse vaten worden dichter, spataderen worden minder opvallend. Maar dit betekent niet dat de ongelijke flebosclerose en de nodulaire misvormingen van de aderen die op de achtergrond verschijnen, uiteindelijk verdwijnen. Ze worden alleen gecompenseerd, wat gepaard gaat met tijdelijke stabilisatie van het beloop van chronische veneuze insufficiëntie. En klepsclerose wordt niet geëlimineerd door apitherapie.

Apitherapie is inderdaad een zeer krachtig traditioneel medicijn, maar met spataderen is het beladen met de ontwikkeling van infectieuze complicaties. Het zal niet mogelijk zijn om de wanden van de aderen met een dergelijke behandeling te herstellen, het is alleen mogelijk om het verloop van de ziekte te stabiliseren en de symptomen te verlichten.

Genezen bloedzuigers spataderen?

Bloedzuigers helpen in de strijd tegen spataderen

Bloedzuigers worden al lang gebruikt bij de behandeling van bloed- en vaatziekten. De kans op trombose neemt af, het pijnsyndroom neemt even af.

Behandeling met bloedzuigers (hirudotherapie) is een populaire methode voor de behandeling van spataderen en andere vaatziekten, elimineert symptomen, verbetert weefseltrofisme, maar het effect is beperkt in de tijd:

  • Vermindering van wallen, zichtbare pigmentatie.
  • Zuigen op de bloedzuiger verkleint de kans op trombose. Dit komt door de antitrombotische werking van verschillende stoffen in haar speeksel: het antistollingsmiddel hirudine, collagenase en apyrase-enzymen met desaggregatie-eigenschappen. Maar de bloedzuiger kan niet inwerken op de bloedstolsels die al in de aderen zitten, en het vermindert ook niet de kans op trombo-embolie bij tromboflebitis. Bovendien ontleden de eiwitten die uit haar speeksel komen vrij snel, dus een langdurig antitrombotisch effect van hirudotherapie kan men niet verwachten.
  • De zuiging van bloed door de bloedzuiger vermindert de intravasculaire druk. Een dergelijke ontlading van de lokale bloedstroom is tijdelijk en kan de patiënt niet verlichten van veneuze congestie met spataderen.
  • Sommige stoffen in het speeksel van de bloedzuiger hebben een vaatverwijdend effect en leiden tot het uitzetten van kleine bloedvaten. In sommige gevallen helpt dit de microcirculatie te verbeteren. De veneuze insufficiëntie veroorzaakt door spataderen gaat gepaard met overstrekking van de terminale delen van het veneuze netwerk als gevolg van stagnatie van bloed. Dus de extra expansie van kleine bloedvaten heeft mogelijk niet het beste effect op de toestand van de microvasculatuur. Bij spataderen kan een dergelijk effect van het gebruik van bloedzuigers de situatie volledig verergeren.

Hirudotherapie verwijst tegenwoordig meer naar fysiotherapiemethoden dan traditionele. Maar flebologen zijn nog steeds erg op hun hoede voor een dergelijke behandeling vanwege de grote kans op een complicatie - erysipelas.

De veneuze congestie die zich ontwikkelt met spataderen leidt tot ondervoeding van alle weefsels van de ledematen, inclusief de huid. De efficiëntie van het werk van lokale immuunfactoren neemt af, de samenstelling van de microflora op het oppervlak van de opperhuid verandert. Dit zijn allemaal voorwaarden voor de ontwikkeling van infectieuze complicaties.

Het aanzuigen van bloedzuigers verstoort verder het werk van de huidbarrière. En de gapende wond na de scheiding kan zelfs een toegangspoort worden voor pathogene en opportunistische bacteriën. En de meest waarschijnlijke infectieuze complicatie van hirudotherapie zal erysipelas zijn. Bovendien zijn eiwitten afkomstig van bloedzuigerspeeksel vreemd voor het menselijk lichaam en kunnen ze mogelijk als allergenen werken.

Hirudotherapie kan spataderen van de onderste ledematen niet genezen of leiden tot duurzame compensatie van veneuze insufficiëntie. Verhoogt het risico op infectieuze dermatitis en erysipelas.

Hoe om te gaan met de ziekte?

Elke conservatieve therapie voor spataderen is slechts symptoomverlichting. Het belangrijkste effect is gericht op het verminderen van de ernst van veneuze stasis en het corrigeren van complicaties. Geen enkele conservatieve techniek kan verdere progressie van de ziekte voorkomen en de hoofdoorzaak van chronische veneuze insufficiëntie elimineren.

Zelfmedicatie is gevaarlijk!

Late bezoeken aan een arts en zelfbehandeling voor spataderen vergroten de kans op complicaties aanzienlijk:

  • Trombose van oppervlakkige en diepe aderen met de mogelijke ontwikkeling van trombo-embolie. Migrerende bloedstolsels sluiten slagaders af, wat kan leiden tot een hartinfarct, beroerte en verstoring van veel organen. Longembolie is een van de meest dodelijke aandoeningen.
  • Trofische zweer, vatbaar voor chronisch beloop en herhaling.
  • Veneuze eczeem is een ernstige aanhoudende dermatitis met een infectieuze-allergische basis. Het schaadt de kwaliteit van leven aanzienlijk en kan gecompliceerd worden door erysipelas.
  • Spontane breuk van spataderen met risico op bloedverlies.

In ziekenhuizen worden spataderen operatief behandeld - het hele aangetaste vat en zijn belangrijkste zijrivieren worden verwijderd (of volledig uitgeschakeld uit de bloedbaan). Als resultaat wordt de pathologische bloedafvoer van de patiënt geëlimineerd, wordt veneuze congestie geëlimineerd en wordt de weefselvoeding verbeterd.

Momenteel hebben patiënten de mogelijkheid om even effectieve minimaal invasieve intraveneuze interventies te kiezen in plaats van klassieke operaties. Waaronder:

  1. EVLO - vernietiging van de aangetaste ader (dat wil zeggen, onomkeerbare sluiting van het lumen) na intravasculaire laserbehandeling.
  2. RFO - vernietiging veroorzaakt door blootstelling aan radiofrequentiegolven.
  3. Sclerotherapie - de introductie in het lumen van het vat van een speciaal medicijn-sclerosant, waardoor adhesie en daaropvolgende vernietiging van de ader worden veroorzaakt.

De behandelingsmethode wordt gekozen op basis van de indicaties, rekening houdend met het stadium van spataderen en de aanwezigheid van bijkomende ziekten. Ongecompliceerde spataderen worden meestal geëlimineerd door sclerotherapie of RFO, gelanceerd door lasertechnologieën. Laserbehandeling van spataderen geeft uitstekende resultaten in elk stadium van de ziekte.